Thursday, October 1, 2015

လူမႈဘဝ ညီမွ်ေစဖို႔….




      လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုခု ရိွရမွာပါ။ အဲဒီအလုပ္အကိုင္ကို မိမိစိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ရမွာပါပဲ။ ေရြးခ်ယ္လုပ္ကိုင္ၿပီးေတာ႔မွ မႀကိဳက္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာ ျဖစ္တတ္သလို… မႀကိဳက္ေပမယ္႔ အျခားေရြးခ်ယ္စရာနည္းပါးလို႔ ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ေနရတာလည္း ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္သူေတြခ်ည္းမို႔ မိမိေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ မိမိတာဝန္ခံရပါလိမ္႔မယ္….
      တိမ္တိုက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မဲမဲ ေငြေရာင္ အနားကြပ္ေလးေတြေတာ႔ ရိွပါတယ္…ဆိုတဲ႔ အဂၤလိပ္ စကားပုံေလးရိွပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္အကိုင္မဆို အေကာင္းအဆိုး ဒြန္တြဲေနတာပါ။…

       ဒီဘတ္ေခတ္မွာ မိမိတို႔ႏိုင္ငံထက္ ခ်မ္းသာတဲ႔ႏိုင္ငံမွ ႏိုင္ငံသားေတြလည္း သေဘၤာလိုက္ၾကပါတယ္..

ဘာေၾကာင္႔လဲ..

      ပိုက္ဆံျမန္ျမန္ ရလြယ္လို႔ပါ..
      အဲဒီေတာ႔ လူတိုင္းဝင္ရုန္းကန္ေနၾကတဲ႔ သေဘၤာသားဒုကၡေတြ ခံရတာတဲ႔ လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ…

က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက…ကဲ.. ဒီအလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္ေနေပမယ္႔ ေလွ်ာ႔ပါးသြားတဲ႔ မိသားစုဘဝေလးေတြ ဘယ္လိုျပန္ျဖည္႔မလဲ…

       ပိုက္ဆံေတြပဲ ရွာၿပီး ေပးရုံနဲ႔ လုံေလာက္ၾကမွာလား…
       အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ႔..

အိမ္ေထာင္သည္ဘဝပါ။ သိတဲ႔အတိုင္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ဆိုမွေတာ႔ မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ခ်င္တာ လူ႔သဘာဝပါ..

       မျဖစ္တဲ႔ ကိစၥေတြကို ထိုင္ၿပီး ညည္းညဴေနမယ္႔အစား မိမိတို႔ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ မိသားစုအတြက္ ဘာေတြလုပ္ကိုင္ေပးႏိုင္မလဲ။ ဘာေတြ ဖန္တီးေပးႏိုင္မလဲ… ေတြးၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖည္႔ဆည္းေပးၾကဖို႔ပါ…
       တကယ္ေတာ႔ မိမိတို႔ေယာက်ၤားေတြ အိမ္ေထာင္တစ္ခုအတြက္ ပိုက္ဆံရွာေဖြခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္သည္မေတြလည္း ကေလးေတြ ေစာင္႔ေရွာက္၊ လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြး၊ ထိန္းေက်ာင္းရတာ မအားလပ္ရပါဘူး..

       အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရတဲ႔ အိမ္ရွင္မေတြဆို အလုပ္တစ္ဖက္၊ ကေလးတစ္ဖက္နဲ႔ မနည္းကို တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ရုန္းကန္ေနရတာပါ..
      ဟိုဟိုဒီဒီ သြားလာလည္ပတ္ဖို႔ ဆိုတာ သိပ္မအားတတ္က်ပါဘူး။

       အလည္အပတ္ အေပ်ာ္ခရီးဆိုတာ ေယာက်ၤားသေဘၤာသား ျပန္လာမွ သြားဖို႔လာဖို႔ အခြင္႔အေရးရၾကတာပါ။

       အိမ္အလုပ္ဆိုတာ ေခါင္းစဥ္တပ္လို႔ မရေပမယ္႔ တေနကုန္ တကုပ္ကုပ္ အခ်ိန္ကုန္ေနရတဲ႔ အလုပ္မ်ဳိးပါ။

       က်ေနာ္တို႔ ေယာက်ၤားမ်ား သတိေမ႔တတ္တဲ႔ အခ်က္ေလးကို ေျပာျပတာပါ..

       ဘာေၾကာင္႔လဲ ဆိုေတာ႔ က်ေနာ္လဲ အိမ္ေထာင္ရွင္တစ္ေယာက္မို႔ သိတဲ႔အတိုင္း…

       အိမ္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔ဆိုတာနဲ႔ ရုံးသြားမယ္ဆိုၿပီး ခ်ိန္းၾကပါၿပီ။ ခ်ိန္းၿပီး ေသာက္…ၿပီးေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္း … ေတာ္ေတာ္ေလး ညဥ္႔နက္မွ အဆုံးသတ္ႏိုင္ၾကတာပါ…
       ေနာက္ေန႔ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္နား…ၿပီး အိမ္ကပ္ေန႔… ၿပီးေတာ႔ သိပ္မၾကာပါဘူး… ဘယ္သူျပန္လာလို႔ ဘယ္သူျပန္ထြက္လို႔ ဇာတ္လမ္းေတြ လုပ္လိုက္တာ.. ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကိုယ္ျပန္ထြက္တဲ႔ အလွည္႔ေရာက္သည္အထိပါပဲ..

      အိမ္ေထာင္ရွင္မ…ကေတာ႔ အစီအစဥ္ေတြ ဟိုသြား ဒီလာဖို႔ ခဏ ခဏ ဆြဲပါတယ္…

      ေယာက်ၤာမ်ားလည္း …အဲဒီလို အစဥ္အစဥ္မ်ားၾကားမွ မအားက်ရပါဘူး…

      အခုေခတ္ဟာ အင္တာနက္ေခတ္ အရမ္းျမန္တဲ႔ေခတ္ေရာက္ေနပါၿပီ..

       ဒီလိုအခ်ိန္မွာ သားေတြ…သမီးေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ ဂိမ္းကစားသင္႔ရင္ ကစားရပါမယ္.. တရင္းတႏွီး ပိုေနေပးရပါမယ္…

       ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အရမ္းျမန္တဲ႔ေခတ္မွာ မိဘေတြ အျမန္မလိုက္ရင္ သားသမီးေတြရဲ႕ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကို မမွီႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး..
       တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မိမိဟာ ေငြလုပ္ေပးတဲ႔သက္ရိွသတၱဝါႀကီး အျဖစ္ ေျပာင္းသြားပါလိမ္႔မယ္…

       အေမ..တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ သားသမီးေတြကို ထိန္းသိမ္းေနလို႔ မရပါဘူး..

       ေယာက်ၤားသားျဖစ္တဲ႔ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေတြဟာလည္း စံနမူနာျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ၿပီး မိမိရဲ႕ သား၊ သမီးေတြကို ေစာင္႔ေရွာက္ရမွာပါ…

      အဲဒီလို အေဖၚအေပါင္းမ်ားနဲ႔ မိမိအိမ္ေထာင္ၾကား မွ်တေအာင္ ထိန္းညိွႏိုင္မွသာ မိမိတို႔ရဲ႕ အိုးေဝး အိမ္ပစ္ ပိုက္ဆံသြားရွာေနရတာ တန္ပါလိမ္႔မယ္..

      ပိုက္ဆံေတြေတာ႔ ရလာပါရဲ႕ မိန္းမ က မေလးစား၊ သားသမီးက ဂရုမစိုက္ဆိုရင္ ဒီဘဝ ဘယ္တန္ဖိုး ရိွေတာ႔မွာလဲ..

       လူမႈဘဝမွ်တ ညီညြတ္ေစဖို႔အေရး သတိေလးထား ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔…

မိမိကိုယ္တိုင္ ျဖတ္သန္းမႈအေပၚ အေျခခံ၍ ေရးသားလိုက္ရပါတယ္..

ေလးစားလွ်က္

Wednesday, April 15, 2015

အလုပ္ေတြ အဆင္ေခ်ာေစဖို႔



      က်ေနာ္႔ညီငယ္တစ္ေယာက္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ကူညီထားတဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းတစ္ခုမွာ တက္ေနပါတယ္။ သင္တန္းအၿပီး အလုပ္ခန္႔ဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရိွတဲ႔ဂ်ပန္ကုမၸဏီတစ္ခုမွ ေက်ာင္းသားေတြကို ေရြးခ်ယ္ေခၚယူပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ႔လူစာရင္းမွာ အတန္းထဲရိွ အေတာ္ဆုံးေက်ာင္းသား မပါဝင္ပါဘူး။ 
ဘယ္ေက်ာင္းသားေတြကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သလဲ ဆိုတာကေတာ႔ စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။

        ေက်ာင္းတက္အမွန္ဆုံးေက်ာင္းသားေတြကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသတဲ႔။ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တဲ႔ဂ်ပန္က ဒီလိုျပန္ရွင္းျပပါတယ္။

“ ငါတို႔ဂ်ပန္မွာ စည္းကမ္းလိုက္နာျခင္း- ၅၀%၊ အင္ဂ်င္နီယာရင္း- ၅၀ % ပါတဲ႔။ မတတ္တဲ႔လူကို တတ္ေအာင္သင္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ္႔၊ စည္းကမ္းမလိုက္နာသူကို လိုက္နာေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ခက္တယ္”

        ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၾကားရတတ္တဲ႔စကားေတြက

“ငါတို႔ ေရႊေတြက လက္ပါတယ္။ တကယ္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဖါးေတြက ဘာမွ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုေကာင္ေတြက …. မတတ္ဘူး။ ….ေတြက စကားပဲ ေျပာတတ္တာ…”

        အစရိွသည္႔ တတ္ေၾကာင္း၊ လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း စကားလုံးေတြပါပဲ။

“ငါတို႔ ေရႊေတြ ညီညြတ္ၾကတယ္။ …” လို႔ ေျပာတာ ၾကားဖူးၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

        တကယ္ေတာ႔ ယေန႔ေခတ္ဆိုတာ ပူးေပါင္းၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ႔ေခတ္ပါ။ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတဲ႔ေခတ္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြ အတူတကြ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေဆာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အဓိကအက်ဆုံး ကိစၥဟာ ကိုယ္႔အက်ဳိးထက္ ကိုယ္႔အဖြဲ႔အစည္း အက်ဳိးစီးပြါးကို ဦးစားေပးရပါမယ္။

        ကိုယ္႔အတၱေလးကို ကြက္ၿပီး ေရွ႕တန္းတင္ေနရင္ အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ပန္းတိုင္ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သေဘၤာသားအလုပ္ဆိုတာဟာ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ရမယ္႔ အလုပ္ေတြပါ။ မိမိက်ရာတာဝန္ကို လုပ္ကိုင္ရင္း၊ အျခားသေဘၤာသားေတြနဲ႔ အတူတကြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လို႔ ပင္လယ္ျပင္မွာ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရတာပါ။

        လုပ္ကိုင္ရာမွာ ထိေရာက္မႈရိွဖို႔ ကိုယ္ပိုင္တာဝန္ေတြကို ေပးထားေသာ္လည္း အျခားအလုပ္ေတြဆိုတာလည္း မိမိႏွင္႔ ပတ္သက္ေနတယ္ဆိုတာ ေမ႔ထားလို႔ မရပါဘူး။

        ေဘးအႏၱရာယ္ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ကိစၥေတြ ေတြ႔ခဲ႔ရင္ မိမိရဲ႕တာဝန္ခ်ိန္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရပါမယ္။ တခုခုျဖစ္လာခဲ႔ရင္ ေျပးစရာ ေျမမရိွတဲ႔သေဘၤာသားဘဝပါ။

        အျပန္အလွန္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေလ႔ မရိွဘဲ ကိုယ္႔က်ဳိးကို ေရွ႕တန္းတင္ၾကတဲ႔အခါ၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြါးမႈမ်ား ၊ အဆင္မေျပမႈမ်ား ရိွလာတတ္ပါတယ္။ 

        ဒါေၾကာင္႔ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေပးၿပီး၊ ပိုမိုလုပ္ကိုင္ေလ႔ရိွၾကမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အလုပ္ေဝစုေတြရပါလိမ္႔မယ္။ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြါးမႈေတြ ေလွ်ာ႔ခ်ႏိုင္ၿပီး ေကာင္းသတင္းေတြ ပိုမိုေဝျဖာပါလိမ္႔မယ္။

        ေတြးမိသမွ်ေလးပါ…

ေလးစားလွ်က္

TWH

Monday, December 29, 2014

ၾကယ္ေတြကို ျမင္ေအာင္ၾကည္႔ပါ




        တခါက အက်ဥ္းေထာင္တစ္ခုရိွ အခန္းတစ္ခုမွာ ေထာင္သားႏွစ္ဦးေနထိုင္ပါတယ္။ ထိုအခန္းတြင္ အျပင္ကို ၾကည္႔စရာ သံတိုင္မ်ား တန္းထားသည္႔ျပတင္းေပါက္တစ္ခု ရိွပါတယ္။ ပထမလူက ထိုျပတင္းေပါက္မွ အျပင္ကို ၾကည္႔ေသာအခါ ကာရံထားေသာတံတိုင္းႀကီးႏွင္႔ အျပင္ဖက္ရိွ မညီမညာ ေက်ာက္တုံးမ်ား၊ ဆူးေညာင္႔မ်ား၊ ရႊံ႕ႏြံမ်ားကို ျမင္ၿပီး၊ မသာယာေသာျမင္ကြင္းကို တတြတ္တြတ္ႏွင္႔ အၿမဲေရရြတ္ညဥ္းတြားေနပါတယ္။ ဒုတိယလူကေတာ႔ အျပင္ကို ၾကည္႔ေသာအခါတြင္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ေလ႔ရိွၿပီး၊ ၾကယ္ေလးမ်ားကို ေရတြက္ၿပီး၊ ၾကည္ႏူးေနေလ႔ရိွပါတယ္။

        ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘၤာသားမ်ားဘဝဟာလဲ ထိုအက်ဥ္းသားႏွစ္ဦးလိုပါပဲ။ သေဘၤာေပၚေရာက္ရိွၿပီဆိုရင္ ေထာင္က်သြားတာပါပဲ။ ကိုယ္႔စိတ္ႏွင္႔ ကိုယ္႔ကို မရိွေတာ႔ပါဘူး။ တာဝန္အတိုင္း လိုက္နာရေတာ႔တာပါပဲ။ 

        ထိုအခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မိမိတို႔ေရာက္ရိွေနေသာေနရာ၊ လုပ္ေနရေသာအလုပ္အကိုင္တို႔ကို ညဥ္းတြားအျပစ္တင္ၾကေလ႔ရိွပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္မွၾကည္႔ရာမွာ ဆူးေညာင္႔ေတြ၊ ေက်ာက္တုံးေတြကိုသာ ျမင္ေတြ႔သလိုပါပဲ။

        ကဲ… အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကယ္ေတြကို ၾကည္႔ၾကရေအာင္ဗ်ာ။
        ပထမဆုံးအခ်က္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရရိွတဲ႔ေငြေၾကးမ်ားဟာ အလြန္ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းပါတယ္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ႀကီးငယ္ မပါ ပါဘူး။ ဂြင္ေကာင္းေကာင္းရေနတဲ႔ အစိုးရဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အထက္လူႀကီးနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္ဆံရသလဲဆိုတာကို ႀကံဳဖူးတဲ႔လူေတြ သိၾကပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ရိုးရိုးသားသားလုပ္ကိုင္လို႔ တစ္လ ၁၀ သိန္းရဖို႔ဆိုတာ လုံးဝ မလြယ္ကူပါဘူး။ စီးပြါးေရးလုပ္လို႔ တစ္လ ၁၀ သိန္းဆိုတာ လိုအပ္တဲ႔အရင္းအႏွီး၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ အဆက္အသြယ္ စသည္႔ အရာမ်ားစြာ ထပ္မံစိုက္ထုတ္ရမွာပါ။

        သေဘၤာေပၚမွာ လူတိုင္းရဲ႕တာဝန္ေတြကို ေရးသားထားၿပီး၊ အဲဒီအတိုင္း လိုက္နာၾကရပါတယ္။ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ေနထိုင္လို႔ မရပါဘူး။ စည္းကမ္းတက် ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ရတယ္ဆိုတဲ႔ အေလ႔အက်င္႔ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္အထိ သယ္သြားၿပီး၊ မိသားစုနဲ႔အတူ က်င္႔သုံးၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ အက်င္႔ေကာင္းေလးေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ သေဘၤာေပၚမွာ အရာရာကို မွတ္တမ္း၊ မွတ္ရာနဲ႔ ျပဳလုပ္ေလ႔ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လစဥ္အသုံးစရိတ္ ဝင္ေငြ၊ ထြက္ေငြ၊ စုေဆာင္းေငြေတြကို စနစ္တက် စီစဥ္သုံးစြဲေလ႔ရိွေအာင္ လုပ္ၾကည္႔ၾကရင္ ေကာင္းမလား။ 

        ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ စီးပြါးေရးသမားတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း သေဘၤာေပၚမွာ က်င္႔သုံးတဲ႔ PMS ( Planned Maintenance Schedule ) ကို ေျပာျပမိပါတယ္။ ဘာရယ္လို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေစ႔ေစ႔ေပါက္ေပါက္ ေမးပါတယ္။ ေနာက္ ၆လ ေလာက္အၾကာ သူနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းသုံးကားေတြ Maintenance လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္တစ္ခုေရးဆြဲၿပီးသြားၿပီ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ေျပာျပတဲ႔အခ်က္အလက္ေတြကို အေျခခံၿပီး ဆက္လုပ္သြားတာတဲ႔။

        ဒီအခ်က္ေတြအျပင္ အျခားအခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာရိွႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဆိုလိုရင္းက အျခားတစ္ဖက္မွ လွည္႔ေတြးၾကည္႔ၿပီး၊ မိမိတို႔ဘဝထဲကို ယူငင္ ေပါင္းစပ္ဖို႔ပါ။ 

        သေဘၤာသားျဖစ္ခါစ လူသစ္ေလးေတြကလဲ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ လူသစ္မို႔လို႔ အျခားအဆင္႔ျမင္႔အရာေတြ မသိပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ စားပြဲထိုး၊ ၾကမ္းတိုက္ေနရတာပါပဲ။ ဘယ္လိုမ်ား ၾကယ္ေတြ ျမင္ေအာင္ ၾကည္႔ရမွာလဲ…

        အေမရိကန္သမၼတႀကီးလင္ကြန္းရဲ႕အတၳဳပၸတိကို ဖတ္ဖူးၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သမၼတႀကီးလင္ကြန္းဟာ အလြန္ဆင္းရဲပါတယ္။ မီးလင္းဖိုေဘးမွာစာဖတ္၊ အလုပ္ၾကမ္းေတြလုပ္ၿပီး ကိုယ္႔ပညာေရးကို ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြခဲ႔ရတာပါ။

        သမၼတမျဖစ္ခင္ အမတ္ေလာင္းဘဝမွာ အမတ္ေရြးပြဲဝင္ပါတယ္။ အမတ္ေရြးပြဲရဲ႕ထုံးစံအတိုင္း စကားစစ္ထိုးရပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ယွဥ္ၿပိဳင္ဖက္ အမတ္ေလာင္းက ေျမရွင္ေၾကးရွင္ပါ။ သူက လင္ကြန္းကို ဒီလို ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ပါတယ္။
“ခင္ဗ်ား မွတ္မိေသးရဲ႕လားဗ်၊၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ခင္ဗ်ားၿခံစည္းရိုးလာခတ္ ေပးခဲ႔ဖူးတယ္ေလ။”

        သမၼတႀကီးလင္းကြန္းက ဒီလိုျပန္ေျဖခဲ႔ပါတယ္။
“မွတ္မိတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီၿခံစည္းရိုးတိုင္ေတြ မယိုင္မလဲပဲ အေကာင္းအတိုင္း ရိွေသးတယ္ မဟုတ္လားဗ်။”
        ၿခံစည္းရိုးတိုင္စိုက္၊ ကူလီ၊ လက္သမားလုပ္ခဲ႔ရတာ ရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္တဲ႔အလုပ္ကို အေခ်ာင္ခို၊ မေသမသပ္၊ ပ်က္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ လုပ္ကိုင္မႈသာ ရွက္စရာေကာင္းတာပါ။

        သေဘၤာေပၚရိွအရာရိွႀကီးတိုင္း ဒီလိုေအာက္ေျခအဆင္႔မွ စခဲ႔ၾကတာပါ။ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္နဲ႔ တာဝန္ေက်ခ်င္စိတ္ရိွရင္ ဒီအဆင္႔ထက္ျမင္႔လာပါလိမ္႔မယ္။ ခဏတာလို႔စိတ္မွာထားၿပီး၊ အလုပ္ကို အၿမဲဆက္ႀကိဳးစားေနဖို႔လိုပါတယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းျမင္စိတ္ေလးထားၿပီး၊ ႀကိဳးစားလိုက္ပါ။ ဒုကၡေတြ၊ နာက်င္မႈေတြကို ႀကိဳးစားမႈအတြက္ တြန္းအားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ပါ။

        “သင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေမြးဖြါးလာခဲ႔ရင္ သင္႔ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေသဆုံးခဲ႔ရင္ေတာ႔ သင္႔အျပစ္ပါ။” လို႔ Microsoft ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ Bill Gate ေျပာဆိုခဲ႔ဖူးပါတယ္။
        သေဘၤာသားညီေနာင္တို႔ ဆက္လက္ႀကိဳးစားႏိုင္ၾကေစဖို႔ ရည္ရြယ္လွ်က္….

ေလးစားစြာျဖင္႔
TWH

Saturday, December 27, 2014

ေရာက္ရာေနရာ၊ က်ရာတာဝန္ေတြမွာ အဆင္ေျပေစဖို႔




        သေဘၤာသားပို႔စ္ေတြ ဖတ္ၾကည္႔လိုက္ရင္ ခက္ခဲပင္ပန္းတယ္။ မိေဝးဖေဝး ခ်စ္သူေဝးေနရတဲ႔ဘဝျဖစ္တယ္။ လိုင္းဒဏ္၊ ေလဒဏ္ေတြကို ခံေနရပါတယ္…. ဆိုတာ အၿမဲလိုလို ပါတတ္ပါတယ္။
        ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ သေဘၤာသားတစ္ဦးျဖစ္တာေၾကာင္႔ ဒီလို ဒုကၡေတြ မရိွဘူးလို႔ မေျပာလိုပါဘူး။ ေျပာလိုတာကေတာ႔ ဒီဒုကၡေတြဟာ အၿမဲတမ္း ေန႔တိုင္း ကိုယ္႔ကို ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ 

        ခက္ခဲပင္ပန္းေပမယ္႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အခ်ိန္ေတြ ရိွပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ဟာ သင္ျဖဴးလို ၿငိမ္ေနတဲ႔အေျခအေနေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ခ်စ္သူ၊ မိဘကို သတိမရႏိုင္ေအာင္ အေပ်ာ္ၾကဴးရတဲ႔ေန႔ေတြလည္း ရိွတတ္ပါတယ္။
        ဘယ္လိုအေျခအေနေတြျဖစ္ျဖစ္ အျခားတစ္ဖက္မွ လွည္႔စဥ္းစားတတ္ခဲ႔ရင္ အေျခအေနေကာင္းေတြ အၿမဲရိွပါတယ္။ အျမင္ေလးတစ္ခ်က္ေျပာင္းလိုက္ပါ။ ကိုယ္႔အမူအက်င္႔ေလးကို ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ပါ။ အခြင္႔အလမ္းေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါလိမ္႔မယ္။ 

        ဒီေလာကႀကီးထဲမွ ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးခ်ိန္မွာ အေကာင္းျမင္စိတ္ႏွင္႔ ရႈျမင္ၿပီး၊ ျပဳက်င္႔တတ္ဖို႔ လိုပါလိမ္႔မယ္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ အျခားတစ္ဖက္မွ ျပင္ပဖိအား၊ မိမိစိတ္တြင္းမွ အဇၥ်တဖိအားေတြေၾကာင္႔ မျဖစ္သင္႔တာေတြ ျဖစ္ရပါလိမ္႔မယ္။
        လူတိုင္းလူတိုင္း အလုပ္နားခ်ိန္မွာ စိတ္အပန္းေျဖဖို႔အတြက္ ဝါသနာပါေသာ အလုပ္ေလးမ်ားကို လုပ္ကိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဝါသနာဆိုတိုင္း လူတိုင္းမွာ ရိွပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင္႔ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း၊ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ျခင္း၊ ဂစ္တာတီးျခင္း၊ သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္း၊ တိုလီမုတ္စ အလုပ္ေလးမ်ားအား လုပ္ကိုင္စမ္းသပ္ၾကည္႔ျခင္း…. အစရိွသည္ေပါ႔။ 

        တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ႔ အားလပ္ခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ၿပီး ေသာက္စားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔ ေျပာတာလည္း ကိုယ္႔အႀကိဳက္နဲ႔ကိုယ္မို႔ မမွားပါဘူး။ အေသာက္အစားဝါသနာကေတာ႔ သေဘၤာသားေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးကို ေပးႏိုင္ပါတယ္။

        သေဘၤာသားတစ္ဦးဟာလည္း မိမိနားခ်ိန္မွာ တစ္ကိုယ္တည္း လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၿပီး၊ ေနာင္အခါ အသုံးဝင္ႏိုင္မည္႔ ဝါသနာေလးေတြကို ေမြးျမဴထားသင္႔ပါတယ္။ မိမိ၏ တစ္ေန႔တာ ပင္ပန္းမႈကို ေလွ်ာ႔နည္း သက္သာေအာင္ ဝါသနာေလးေတြက ကူညီပါလိမ္႔မယ္။

        ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ႔ Laptop ဆိုတာ သေဘၤာသားတိုင္းလိုလို ပိုင္ဆိုင္ၾကပါတယ္။ Laptop နဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဝါသနာပါတာကို လုပ္ကိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင္႔ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ျခင္း၊ သီခ်င္းနားေထာင္ျခင္း၊ ဂိမ္းကစားျခင္း၊ ဓါတ္ပုံျပဳျပင္ျခင္း၊ ဘာသာရပ္မ်ားေလ႔လာျခင္း၊ စစ္တုရင္ထိုးျခင္း၊ အင္တာနက္သုံးျခင္း၊ ဂီတပညာကို ေလ႔လာျခင္း…အစရိွသည္႔ မဆုံးႏိုင္ေသာ ပညာရပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္လို႔ရပါတယ္။ 

        အျခားႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမွာ ဆိပ္ကမ္းေရာက္လွ်င္ အင္တာနက္ကဒ္မ်ား ဝယ္ယူႏိုင္ၿပီး၊ အင္တာနက္ အသုံးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ Youtube ဆိုဒ္တြင္ မိမိဝါသနာပါသည္႔ ပညာရပ္ဆိုင္ရာဗီဒီယိုေလးမ်ားကို ေဒါင္းထားႏိုင္ပါတယ္။ ပင္လယ္ထဲေရာက္ရိွၿပီး အင္တာနက္မရႏိုင္သည္႔ေနရာမွာ ထိုဗီဒီယိုေလးမ်ားျဖင္႔ ေလ႔လာႏိုင္ၾကပါတယ္။ 

        ထိုနည္းျဖင္႔ သေဘၤာသားတိုင္းအတြက္ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို ေလ႔လာႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တာကို ၁၅ မိနစ္ အခ်ိန္ေပးရုံျဖင္႔ ၃ ႏွစ္ၾကာေသာအခါ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို တတ္ကၽြမ္းႏိုင္ပါသည္ဟု ဆရာပီမိုးနင္း ေရးသားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ေန႔တိုင္းေလ႔လာဖို႔ေတာ႔ လိုပါလိမ္႔မယ္။ အဂၤလိပ္စာ အားနည္းတယ္လို႔ ေျပာတဲ႔လူေတြကို မၾကာခဏေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အားနည္းတယ္ဆိုေတာ႔ အားေကာင္းလာေအာင္ ေလ႔လာရင္ရပါတယ္။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ စိတ္ႏွစ္ၿပီး၊ ႀကိဳးစားသလဲဆိုသည္႔ အခ်က္ဟာ အေျဖပါပဲ။

        ထိုသို႔ ဝါသနာပါရာကို ေလ႔လာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ သေဘၤာသားတစ္ဦးအတြက္ ေန႔တိုင္းႀကံဳေတြ႔ေနရမယ္႔ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ သက္သာေစပါလိမ္႔မယ္။ အေကာင္းျမင္ တတ္လာပါလိမ္႔မယ္။ သေဘၤာတစ္စီးမွ ဆင္းလာရင္ ငါ ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္လာတယ္ဆိုတာကို ေတြးၿပီး ၾကည္ႏူးႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ မိမိကို မည္သူမွ ခိုင္းေစျခင္း မရိွဘဲ ကိုယ္တိုင္ေလ႔လာေလ႔က်င္႔မႈေၾကာင္႔ မိမိကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈ ပိုမို တိုးတက္လာပါလိမ္႔မယ္။ ထိုျပင္ မိမိ၏အသိပညာ တိုးတက္လာလွ်င္ မိသားစုကိုလည္း မွ်ေဝေပးႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္…. အစရိွေသာအက်ဳိးတရားမ်ားကို ရရိွၾကပါလိမ္႔မယ္။

        ဒီသေဘၤာသားဘဝထဲမွ မရုန္းထြက္ႏိုင္ေသးသည္႔ ညီေနာင္မ်ားအတြက္ မိမိလိုက္နာက်င္႔သုံးေနေသာနည္းလမ္းေလးတစ္ခုကို မွ်ေဝေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာလုပ္လိုေသာ သေဘာမဟုတ္ရပါ။ တူညီမႈ၊ ကြဲလြဲမႈမ်ားလည္း ရိွၾကပါလိမ္႔မယ္။
ေလးစားလွ်က္
TWH